Bugün seni aradım zihnimdeki ve elimdeki izlerle. Zamanım yetmedi tüm sokaklarda gezinmeye. Kayboldum kargaşa ve kalabalığın merkezinde.

Elimde mektuplarında zarfların birine koyduğun evinizin fotoğrafı. Zihnime çizdiğin sokak betimlemesi. Baba mesleği. Trenler... Raylar... Kardeş... Okul.. Bahçe, Güller...

Aradım en alt sokaktan başlayarak. İki, üç sokak yukarıya çıkabildim ancak. Bir kaç ev gördüm fotoğraftakine benzeyen ama bilemiyorum galiba onlar değildiler. Ve bir ara seni gördüm sandım bir ev balkonunda. Sen miydin ? Değil miydin ? Bilemiyorum. Uzun süre bakamadı gözlerim yukarılara. Çevirdiler göz bebeklerini caddenin taş yollarına. Sonra belki dedim. Dönüş yolunu uzatarak tekrar aynı yerden geçtim ama sen sandığım sevgili yoktu orada.

Sokakları ürkek ürkek dolaşırken aklımdan bir çok şey geçti. Ya şu köşeyi döndüğümde karşıma çıkarsa diye çok düşündüm. Ne söyleyecektim ki sana. Neredeyse bir yıl sonra karşına çıkan ben, ne söyleyebilirdim ki seni seviyorum’dan başka.

Korktum birazda. Her yokuşta aniden göz göze gelmekten ve birbirimizi tanımıyormuşuz gibi uzaktan bakarak birbirimizden uzaklaşırsak diye korktum içten içe. Ya da yanında ailenden biriyle yanımdan geçip gitmeni izlemekten ve susmak zorunda olabileceğimiz ihtimalindende korktum.

Köpekler çıkmadı karşıma. Direklerede tırmanmadım yani. Öyle yorgundum ki, belki de kendimi teslim ederdim köpeklere, kim bilir.

Ne korkularım gerçekleşti, ne umduğum gibi seni görebildim. Ya da uzaktanda olsa oturduğun evi. Ama gün sonunda biraz huzura erdim. Güneşin bir iki saate batacak olmasına aldırış etmeyerek dönme geriye dedim. Buralara kadar geldin ! Dönme ! Onu göremesende dönme !

Artık hayallerimi ertelemiyorum. Sonu hüzünlede bitse, hayallerimi randevu defterine yazmak istemiyorum. Zor hayallerde olsalar, imkansızda olsalar yinede elimden geleni yapmalıyım. Ve biliyorum; hayaller, onu düşünmenin dışında ona erişebilmek için yapılanlarla değerli olur.

Bugünü hayallerime ayırdım sevgilim. Tekrar bu hayal için bir şeyler yapacağım. Belki daha fazla sokak dolanmalıyım. Ya da daha fazla anılarımı canlandırmalıyım. Ya da bana işaret ettiğin çimenlikten bir daha bakmalıyım konumuma.

Şizofrence gibi mi geldi sana ? Belkide. Bende sordum bunu kendime. Yanıtını bilmiyorum. Ama sana ulaşabilmeyi zihnime kazımışsam ve bu şizofrenlikse evet sanırım öyleyim ve galiba bu halimi seviyorum. Değer vermeyi, özlemleri, aşkı seviyorum.

Bir dahaki sefere seni görmek dileğiyle...

Henüz mektubu beğenen olmamış.

Henüz yorum yazılmamış.