Yanıtsız selamlarım var sana. Sevgiyle merhaba.

Haykırdım senin bulunduğun ortamlara ama yanıtsızdı çırpınışlarım. Düşlerimdeyken sen her gece, ulaşamadı ellerim bedenine karanlık gecelerde.

Yorgunluk, asılı kalmış kirpiklerimin üzerine ve kalbim ağır ağır atıyor bozulmuş saat misali. Zamanlar geçmiyor bir türlü.

Bugünde elimde bir fotoğrafla düştüm yollara. Saatlerce yürüdüm her sokakta. Burası mı ? diye kaç kez sordum içten içe, sayamadım. Yoksa şu O mu ? diye kaç kez heyecanlandı kalbim belirsiz yüzler karşısında unuttum.

Gün güzel başlamıştı. Yine umut dolu bir ruh haliyle düştüm yollara. Ordan oraya savruldu bedenim yolculuk boyunca.

Yine yollara düşeceğim yarın. Yine bir umutsuzluk kapladı içimi. Bu durumu kime anlatsam deli der sanırım bana. Kendimden korkmaya başladım. Bir yanım seni görmeye heves ederken diğer yanım ona huzur ver diyor. Bana kızmandan korkuyorum. Benden nefret etmenden korkuyorum.

Ne için bu çabalarım bilmiyorum. Bir hüzün çöktü bu sabah kirpiklerime.

Bugün seni aradım zihnimdeki ve elimdeki izlerle. Zamanım yetmedi tüm sokaklarda gezinmeye. Kayboldum kargaşa ve kalabalığın merkezinde.

Elimde mektuplarında zarfların birine koyduğun evinizin fotoğrafı. Zihnime çizdiğin sokak betimlemesi. Baba mesleği. Trenler... Raylar... Kardeş... Okul.. Bahçe, Güller...

Aradım en alt sokaktan başlayarak.

Yarın, ufak adımlarla geçip gittiğin sokaklarda dolanacağım. Meraklı gözlerle etrafı süzen birisini görürsen benimdir o. Ya da koşarak ordan oraya kaçışan, ya da elektrik direğine tırmanmış, peşinde köpekler olan biri varsada o da benimdir. Belkide mahalle haydutlarıyla kavgaya girişmiş biriyken görürsün beni. Kim bilir. Ya da bir simitçi kılığıyla.

Uzun, temiz, turkuaz renge sahip bir deniz kıyısında, kumsaldayız bugün. Öğleden sonra, bir zaman diliminin içine hapsolmuşuz. Kumdan kaleler yapmışız içinde yaşayabileceğimiz. Ama dalgalar sorumsuzca yıkmış hayallerimizi, ötesini, seni, beni.

Şimdi, tek tek havaya savrulan kum tanelerinin peşinde koşuşturmaktayım. Sen kumsalın bir ucunda kaldın bense diğer ucunda ilerlemekteyim adım adım.

Bir şiir dudaklarımdan dökülen sana, bana ve yalnızlığımıza dair;

***

Duvar saatinin tiktaklarının baş ağrısına sebep olduğu şu zamanlarda
Yalnızlık; ocakta unutulmuş çaydanlık misali demlenmişti iyice
ve bardaklar ince belli, ağızlarında dudak izleri
Özledim yine geçmiş günleri...

Bir bahar gününde yağıyorsa eğer yağmur
Günlerden pazar ve geç kalkılmışsa sabah mahmurluğuyla
Sessizse ev ve yalnızlık kendiliğinde demlenmişse mutfakta
Günaydın denmişse zoraki sigaraya
Kağıt,kalem hasretle sevgilim diye başlayan mektuplar atılmışsa postaya
Ama hiç bir zaman bahçedeki köpeğiniz kovalamamışsa postacıyı
Umutsuzca rıhtımda mektup dolu şişeye olta atmışsanız bir sabah vakti
Kovanızla boş dönmüşseniz evinize.

Dün biraz daha yaklaştım sana. Yürüdüğüm caddelerdeydin ve her bir adım arkamdan beni izliyordun sanki. Ayak seslerin kulaklarımda yankılanıyordu her adımda. "Sevgilim" diye seslenecekmişsin sanki, ileriye attığım her adımda.

Olmadı.

Seslenmeni umut ederek saatlerce yürüdüm, geçtiğim yerlerin adlarını unutarak.

Seslenmedin.

Bugün içinde bulunduğumuz şu coğrafyanın tozlu yollarına yağmur damları indi gökten birer birer. Damlalara benzettiğin ve önce dudaklarına düşen, sonrada kalbine doğru yol alıp, gerçek evine gelen ben. Yağıyorum bugünde. Uzat yüzünü, düştüğüm her bir kareye.

Şimdi şehrin karmaşık gürültüleri arasında sesini duyabilmek için yine pencereden seyrediyorum etrafı.

Açık mavi bir tablo vardı bugün gözlerimin hakim olduğu gökyüzünde. Kuşlar taşa dönmüş bu coğrafyada konacak doğal bir yer dahi bulamıyorlardı. Özgür dediğimiz kuşlar bile sıkışmıştı bu betonarme dünyada.

Bana seni hatırlatan şu şehirde aşık olduğum başka bir şey yok şimdilik.
Çok düşünceliymişim. Öyle diyorlar.

12 »